දුටු විට රන් සිනා රුවේ
හිත දොම්නස් ඉතිරි නොවේ
කිරුලු පළන් රැජින ලොවේ
මගෙ රන්කැටි නුඹයි දුවේ
දුක් කරදර හිතින් මුදා
එක්කරගෙන සතුට සදා
පැහැසර ගුණ ලොවට විදා
අරුමන්දිය වෙන්න සදා
හිත කිසිදා දුක නො ඇලී
හිඳින් දුවේ තුටින් වෙලී
දුල් රන් වන් රෝස මලී
ඉඳහිටක මතක රළ පෙරළි පෙරළී එතී
හිතේ සුසියුම් කොණක කවනවා හංකිතී
විටෙක හිත අවුලුවන පරව ගිය මල් පෙතී
ඉඳ හිටක තැනින් තැන නටඹුන්ව හමු වෙතී
වසන්තය නො එන වග නුඹත් දන්නව ඇතී
ඉදින් ගිම් තරු කඳුලු කවි වලට මුහු වෙතී
සියොත්මග වලා පෙළ කවි පේලි මුමුණතී
කවියකට උණත් මගෙ දුක දැනෙනවා ඇතී
දුර ඈත අතීතෙක මතක පිටු මිහිරැතී
අතර සොයනෙමි තාම හිතගාව හිතවතී
නිවි නිවී සඳ ගාව දිලෙන තරු අරුමැතී
උනත් හැම තනි රෑම ඔහේ දුක් වෙනවැතී
වෙහෙසකර කතර මැද නතර වීලා හතී
හරින හිත වෙහෙසවන මතක තව මතුවෙතී
නුඹට මට එක්වෙන්න අපිට පින් මදිවැතී
ඉතින් දැන් නැවතියන් හුස්ම! ගැහුනා ඇතී
නිවි නිවී හිනැහුනත් තරු පොකුරු යොදුන් දුර
මලානික එළි විනා නොව අඳුර දුරින් දුර
කඳුලු බිඳු වැගුරුවත් ඇස් අගින් යොදා වෙර
හිරවෙච්ච සුසුම් තව තියනවා හිතට බර
ගඟකි හද දිය සිඳුනු මියෙන උසුලා පවස
අඳුර මත කවි ලියා හඬයි මා සිත් අහස
විනිවිදිමි සිතුම් රළ පෙරළවා දුක් රහස
සුළඟ තව හමනු මැන හිත නිවාලනු පිණිස
දවා අලු දූලි වූ හදවතේ හතර කොණ
සොයා පල නැතිය හමුවනා හිත තුටක් වෙන
සියුම් සීරුම් කැපුම් පාරවා රිදුම් දෙන
තරම් දන්නවා නම් නොවේ යලි මා දවන
ඉඳහිටක මට හිනැහෙන
ආයෙ හිතුනම සැඟවෙන
අනේ මට නම් නොතේරෙන්නෙම
නුඹෙ දඩබ්බර ප්‍රේමය
දුකක් හිතුනම පරවෙන
යළිත් මොහොතින් පිබිදෙන
මඩෙන් එසවුණු නෙලුම් කැකුලක්
වගේ නුඹගේ ප්‍රේමය
විටක මගෙ හිත රිද්දන
ආයෙ හිත පිරිමද්දන
මහා අමුතුම හැඟීමක් මට
නුඹෙන් ඉතිරෙන ප්‍රේමය
පුළුන් මේකුලු දවටන
හිටිහැටියෙ වැහිබර වෙන
අහස තරමට විසල් හැඟුමක්
නුඹෙන් ලබනා ප්‍රේමය
පුතුගෙ ලස්සන හිනා මල් පොදි හිත පුරවනා ආදරෙන්
මාත් දන්නවා පුතුත් දන්නවා ඒක ලැබුනේ අම්මිගෙන්
දුවන්නේ දඟ වැඩ කරන්නට හැංගි හැංගී හොර හොරෙන්
පුංචි සන්දියෙ මාත් එහෙමලු දැනුත් අඩුවක් නෑ ඉතින්
.
සෙල්ලමට කවුරුවත් නැතුවම ඉන්න හින්දා පාලුවෙන්
මායි අම්මියි, නංගි ඉල්ලුවෙ අහසෙ සුදු හඳ හාමිගෙන්
අම්මි යනවලු එක්ක එන්නට නංගි පැටියව ඉක්මනින්
තාත්තියි සුදු පුතයි ඉන්නේ නංගි එනකල් මග බලන්
හීත හිරිකඩ
ගේන හුළඟත්
වගේ උණුහුම්
හාදු වැස්සක්
ඉන්න හැකි මට
උණත් වරුවක්
ඔහේ හිතමින්
ඉතින් උඹ ගැන
නටුවෙ කටු පිරි
රෝස පඳුරෙත්
මල් පිපෙනවා
ඉඳහිටක තව
එදා වාගෙ
දිය දොවන්නට
මෙහේ උඹ නැති
හින්ද වෙන්නැති
එදා තරමට
සොඳුරු කුසුමක්
ආයෙ නෑ
හරියකට පිපුනේ
නොකර බැරුවට
කරා වාගෙ
පාට කැත කිසි
හැඩක් නැති මල්
විතරමයි දැන්
පුබුදුවන්නේ
දඩ්ඩබ්බර ඇති
රෝස පඳුරත්
නැතෑ වාගෙම
හදපු ඈයොම
ඉඳ හිටකවත්
මතක් වෙනවද
සරත් සෘතුවක
ගෙවපු දවසක
ඕපදූපද
මෝඩ සිනහද
බොළඳ වචනද
කෝපි තොලගෑ
සොඳුරු හවසක
එකත් අතකට
ඒව මොකටද
කියන්නට තව
දෙයක් තියනවා
ඇහුවොතින් නුඹ
තරහ ගන්නවා
ඒක මං හොඳටෝම දන්නවා
ඒත් නොකියා
ඉන්න බෑ මට
හිර කරන් දුක
හදවතේ තව
"නුඹ යලිත්
මගෙ ළගට නාවත්
ආදරෙයි මගෙ
පණට තාමත්"